arkouda

Και κλαούνησε η τραγουδιάρα και δεν ρώτησε, ποιόν χρηματοδότη(?) και ξεκουμπίστηκε...

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009

(Θα μπορούσε να τιτλοφορείται και ως:

"Τεχνικές γιά αδίστακτους ...φιλόζωους!

Πώς να διώξεις κάποιον που αγαπάει τα ζώα από το σπίτι του, να του πάρεις τα ζώα που φροντίζει και να τον καταστρέψεις ηθικά, κοινωνικά και οικονομικά. Συνδιάζεται με Μηνύσεις, Αγωγές και καταγγελίες, ιδίως αν θέλεις όχι μόνο να τον διώξεις, αλλά και να του πάρεις το σπίτι!)"
_______________________________

Και ξεστράτησε λίγο το μυαλό μου να θυμάται εποχές με λευκά σεντόνια και φρέσκο ψωμί και νοικοκυριό και γλάστρες με λουλούδια κι ανθρώπινα φερσίματα και περιπάτους κι αναστέναξα...

Και περίμενα τροφές γιά τα ζώα μα τό 'ξεραν κι έκλεισαν τον δρόμο με τ' αμάξι, τάχα πως το πλένουν μέχρι που τό 'λυωσαν και δεν φεύγανε...

Και τους είπα να το πάρουν και μ' είπαν τα πιό πρόστυχα λόγια που έχει ακούσει άνθρωπος και πως "τίποτα δεν θα ξαναπεράσει από εδώ", θα κλείνουν τον δρόμο κάθε μέρα...

Kαι τους είπα:

"Οk. Πάρτε τηλέφωνο τότε τον χρηματοδότη σας και ρωτήστε τον αν θα σας πληρώσει αρκετά γιά να σας συμφέρει ο πόλεμος... Γιατί θα κάνω μήνυση γιά σύσταση συμμορίας κατά ζωής και καταγγελία στην πολεοδομία γιά τ' αυθαίρετα χτίσματα που έχετε όλοι... Με καταδικάσατε σε θάνατο??? Κάτι χιλιάδες Ευρώ θα τα χρειαστείτε. Άλλα γιά τη μήνυση, ύστερα γιά πρόστιμο στην πολεοδομία κι ύστερα κάθε χρόνο σαν κόστος διατήρησης αυθαιρέτου. Πάρτε τον τώρα!!!"...

Και κλαούνησε η πρώην τραγουδιάρα και δεν ρώτησε ποιόν χρηματοδότη(?), μα είπε πως το έκανε τάχα, επειδή της έκανα παρατήρηση γιά τ' αμάξι κι έτσι έφτασε να πει, πως θα με δηλητηριάσει ή πως θα με ταϊσει σκατά, ή πως θα ψοφήσει εμένα και τα κοπρόσκυλα μου από την πείνα και ότι άλλο ωραίο, που δεν γράφεται, ούτε λέγεται...

Και ψου ψου ψου και το μάζεψε και ξεκουμπίστηκε...

Κι ησύχασα γιά λίγο, μα ύστερα ξανάρχισε τα κόλπα, απ' αυτά που αυτή η αγράμματη δεν ξέρει, μα έρχονται διάφοροι, τους παίρνει στο κινητό κι ο boss, δίνει εντολή και τρέχουνε τα τσιράκια... Φαίνεται τους είπε ο χρηματοδότης, ορμάτε εσείς και μην σας νοιάζει... Το χρήμα ρέει...

Κι όλο συνελεύσεις κάνουνε κι όλο μαζεύονταν στα τρία σπίτια, πότε στο ένα πότε στο άλλο, τώρα γινήκανε τέσσερα, ειδικά άμα βλέπανε πως δεν μπορούν να τα βγάλουνε πέρα μαζί μου κι έρχονταν που και που και ξένοι με κουρσάρες κι άμα πέρναγα κοντά λέγανε "ρίξ' της τώρα μιά ντουφεκιά να της τινάξεις τα μυαλά στον αέρα!!!" κι άλλα τέτοια ωραία...

Και πήγα να ψωνήσω κάτι τις στο μπακαλικάκι και με πήρε ο άντρας της στο κατόπι κι έκανα πως δεν έβλεπα κι ύστερα έστριψε και πήγε και πυροβολούσε στο σπίτι μου από τα χτήματα μέσ' το καταμεσήμερο το ηλίθιο κτήνος και του τό 'πα κι όλας...

Κι έκοψα δέκα ελιές μετρημένες απ' την ελιά στην πόρτα μου, γιατί πεινούσα πολύ κι ήταν φαρμάκι από την πίκρα, μα τις έφαγα...

Και πήγαν οι αλητήριοι και φέραν τον ιδιοκτήτη πού 'χει το χτήμα, γιατί τάχα του κλέβω τις ελιές και ψου ψου ψου μαζί του...

Τέτοια καταδίκη σε θάνατο από πείνα οι άθλιοι!!! Γιά να μην λείψω κι αφήσω τα ζώα μου στο έλεος...

Κι είδε αυτός και κατάλαβε και ντράπηκε και δεν μ' είπε τίποτα, μόνο πως τάχα έχασε το σκύλο του κι είρθε να με ρωτήσει, αν τον είχα δει...

Και μ' είπαν θα μου φέρουν τρόφιμα και κάπως τό 'μαθαν αυτοί, γιατί βάλανε πάλι τ' αμάξι εμπόδιο να μην περνάει κανείς το δρόμο κι άκουσα πως το λέγανε κι όλα και ψου ψου ψου...

Μα τους την έφερα κι είρθανε σπίτι τρόφιμα και κονσέρβες γιά την άρρωστη γατούλα και παξιμάδια και σταφύλια και φυστίκια και φακές και...και... και...

"Ωωωωω... και Μάνγκο!!!" αναφώνησα, που δεν είχα ούτε τις καλές μέρες και χάρηκα τόσο πολύ, τόσο που το ξέχασα και κόντευε να σαπίσει, γιατί τόση ευτυχία δεν μπορούσε να την χωνέψει το μυαλό μου... Και πήρα το φαϊ εργολαβία και ξαναφάνηκε χρώμα στα μάγουλα...

Κι έπεσα να κοιμηθώ αγκαλιά με την άρρωστη γατούλα και τα μωρά της, γιατί μιάς άλλης γατούλας της γειτονιάς τα μωράκια τα σκότωσαν κι είπαν πως τάχα είρθε ένας άγνωστος ξένος γάτος και τά 'πνιξε...

Και δεν έκλεισε καλά η πόρτα τη νύχτα κι είδα το πρωί, τα σκυλιά μου κουλουριασμένα ήσυχα στα πόδια του κρεβατιού, άλλα να κοιμούνται κι άλλα να μου χαμογελούν σαν άτακτα παιδιά, που επιτέλους μπήκαν στα απαγορευμένα άδυτα της "μαμάς" και κοίταζαν με χαρά τον κόσμο της, έστω λαθραία... Και χαμογέλασα...

Κι ύστερα είρθε ο γαμπρός του τρελλού που δεν τον ήξερα και μ' είπε πως θα με κάψει και θα μου το κάψει το μπουρδέλο και πως είναι από τη ... Φιλοζωϊκή Αθηνών -ούτε ήξερε- και πως θα με πυροβολήσει και θα τη βγάλει έξω να μου τη δείξει και πως θα με γ... γιά να δω πως ... συνουσιάζονται οι Μανιάτες... Τέτοιο επίπεδο έχουν όλοι τους...

Κι εγώ τον κυνηγούσα το κατόπι δυό μέτρα άντρα, να δω κι όλας από που ξεφύτρωσε και τού' λεγα να μου χαρίσει το ονοματάκι του, να ξέρω σε ποιόν θα κάνω την μήνυση και θυμήθηκα και τον παπού μου που τον είχανε σακατέψει άνανδρα στα Μανιάτικα και τού' πα τη γνώμη πού 'χαν οι Αϊβαλιώτες γιά κάτι Μανιάτες σαν ελόγου του, μα έπρεπε να του πω, πως κλάσανε όλοι οι Μανιάτες και βγήκες εσύ κοπρίτη, με το συμπάθειο... ( Mα και πάλι πλην αυτής της αόριστης ...χοντράδας, εγώ μέχρι στιγμής δεν έχω βρίσει ποτέ και κανέναν).

Μα αυτός την κοπάνησε, κι η αρρεβωνιάρα κάργα βαμμένη και αρωματισμένη, όταν άκουσε γιά μήνυση, έκανε σαν την μαϊμού και ...τά 'πιανε κι είπε "θα μας κλάσεις τ' ... αρχαία μωρή!!! Το λέω κομψά... Κι ο παραδίπλας που γελοχαχάρηζε και μ' έβριζε κρυμμένος στην αυλή, έπεσε καταγής να ψοφήσει και τονε μαζέψανε με τ' ασθενοφόρα και ξεκουμπιστήκανε γιά λίγες μέρες...

Κι η ... αρρεβωνιάρα η προγραμματίστρια, που καθότανε τότε, κάτι μέρες με τ' αμάξι σε ... απόσταση βολής από το σπίτι μου, νύχτα με τα κρύα και πάλευε στα σκοτεινά με το κομπιούτερ και της έλεγε η μάνα της "έλα να φας και συνεχίζεις μετά πάλι..."!!!

Τί να συνεχίσει μετά? Σπιτάκι δεν είχε? Τί σκάλιζε να βρει στο κομπιούτερ στο έρεβος και το σκότος μεσ' τα χωράφια? Τα δικά μου αρχεία??? Δεν έχω ασύρματο δίκτυο κι έτσι έφαγε καλά!

Κι ο πατέρας της που έδινε αναφορά στο τηλέφωνο κι έλεγε το τί μού 'κανε και τί σκόπευε να μου κάνει στη συνέχεια, σε κάποια φιλόζωη κυρία και πως..."στον δικό μου λογαριασμό να βάλετε τα λεφτά" κι άμα μ' είδε να ξεφυτρώνω από τα βάτα μπροστά του, γούρλωσε τα μάτια και ...μην τον είδατε τον Παναή...

Δεν τόλμησε μήτε να ξανά 'ρθει στο σπίτι μου να μου ζητάει με το ζόρι σκυλί, μήτε να μου βγάλει το μαχαίρι, όπως έταξε στην καλή κυρία...

Κι η μάνα της που αντί στειρώσεις κανονισμένες, έκανε παραγωγή αδέσποτων κι όλο κουβάλαγε κουτάβια και την εύρισκα στα τέσσερα κάτω απ' το δέντρο να μετράει κεφάλια κι έγινα κακιά άμα δεν τους έδινα σκυλιά να δώσουν σε φίλους τους και ζήτησα διευθύνσεις γι' αυτά που αρχικά είχε πάρει και την έκανα να πει -αυτήν την δακρύβρεχτη φιλόζωη- πως τα ζώα τα μισεί στην πραγματικότητα και σε μιά μέρα μέσα, άρχισαν οι απειλές κι ο αγώνας να με διώξουν απ' την περιοχή...

Μιά μέρα πριν δεν την πείραζαν τα ζώα και μ' έλεγε Άγγελο!

Κι' έσερνα μιά παλιά βάρκα να σκεπάσω κάτι κουταβάκια, που είχε πει πως θα βρέξει και καθότανε με τον άνδρα της και με βρίζανε με τα χειρότερα λόγια, πως τάχα είμαι τρελλή και σέρνω βάρκες στα χωράφια...

Εγώ όμως σημασία δεν έδωσα και τα σκέπασα μιά χαρά και δεν κρυώσανε που έβρεξε κι όταν κατάλαβα πως κάτι περίεργο γίνεται, τ' άρπαξα με τη μάνα τους και τα πήγα αλλού. Κι είρθανε νύχτα και τα ψάχνανε να τα πάρουνε κι ένας ξένος μαζί και φτάσανε κι ως την πόρτα μου σχεδόν και τα λέγανε πως "τα προστατεύει αυτή και δεν γίνεται να της τα πάρουμε..." και πετάχτηκα με τη σιδεροσωλήνα κι ως να βγω στο δρόμο γίνανε μπουχός.

Και τους άκουσαν κι οι παραδίπλα και ξυπνήσανε και μου τό 'πανε κι απορούσανε, γιατί δεν είχανε μπει ακόμα στα κόλπα, μετά τους βάλανε οι κουμπάροι τους... Ούτε τους ενοχλούσαν τα σκυλιά, τί σκυλιά ν' ακούσουνε δηλαδή, όταν από δυό δρόμους κάτω ακούγονταν τα ντάμπα - ντούμπα από τα σκυλάδικα στην διαπασών, που νόμιζες πως ήσουνα στο στρατόπεδο του Σαλαντίν.

Μετά ξαφνικά κοπήκανε οι μουσικές με το μαχαίρι κι αρχίσανε οι διάφορες σφυρίχτρες, τα σφυρίγματα κι οι ντουφεκιές, γιά να ξεσηκώνουν τα σκυλιά να γαβγίζουνε κι οι βρισιές κι οι απειλές σε μένα...

Μέχρι τότε φέρνανε και το μικρό να δει τα ζωάκια γιατί πολύ τα αγαπούσε... Μετά μυρίσαν χρήμα κι άρχισαν τα τρελλά!

Κι ο άλλος ο τρελλαμένος που σαν πρωτό 'ρθε άφησε το black&decker γιά να πιάσει το δίκανο να ρίξει πίσω από την πλάτη μου κι ούτε το κεφάλι δεν γύρισα και πυροβολούσε στο σπίτι κάθε τρεις εν ψυχρώ, μέχρι που τού 'στειλα μήνυμα... Κι ύστερα από καιρό ξανάρχισε τις νύχτες, κρυμμένος πιά απ' το χτήμα και βγήκα μιά φορά αντί να κρυφτώ και φώναξα:

"Πόσα πήρατε ρε πληρωμένοι φονιάδες? Πόσα θα δώσετε όμως ξέρετε? Άντρες με φουστάνια είσαστε όλοι σας"!!!

Και ξέρω πως αυτό το τελευταίο τον έτσουξε πιό πολύ απ' όλα, γιατί έχει τον ανδρισμό του περί πολλού και με μισεί με πάθος, που μιά γυναίκα μόνη τολμάει κι αψηφάει τόσους, τόσο που κάποτε την φοβούνται και κάνουν πίσω...

Κι ύστερα τελευταία, μπήκε κι ο φραγκοφονιάς στο παιχνίδι που η γυναίκα του έλεγε πως δεν ενοχλώ κανέναν και τη μιά μού 'δινε τον λόγο του, πως δεν θα με πιέσει και πως δεν έχει πρόβλημα να περιμένει, μέχρι να βρω τον τρόπο να μεταφέρω τα ζώα αλλού, μα την ίδια ώρα έτρεχε κι έδινε παραστάσεις εναντίον μου, μαζί με την βαμμένη ξανθιά, πως τάχα ο άνδρας της κάνει βαριά δουλειά και κρεμιέται από ύψος και κινδυνεύει γιατί δεν τον αφήνουν να κοιμηθεί τα κοπρόσκυλα και δουλεύει ξενυχτισμένος...

Και ξεχνάνε να πουν πως τα ...κοπρόσκυλα γαβγίζουν όταν το βράδυ ρίχνουν οι ίδιοι ντουφεκιές στο σπίτι και σταματούν αμέσως μόλις τους πω, πως ο άνδρας της δεν κάνει πάνω από 5 μεροκάμματα το χρόνο και πως τον ίδιο καιρό δεν κοιμόταν καν μαζί της, κοιμόταν με μιά Βουλγάρα κι ερχόταν αραιά και που, όταν ερχόταν επίσκεψη και τα παιδιά, γιά τα προσχήματα. Μα ύστερα μύρισε κι αυτός χρήμα και ξανακατσικόθηκε... Υπογραφές πάντως δεν μάζεψαν κι ας χτυπιούνται...

Κι ύστερα τους είδα και τους άκουσα να με κυνηγούν... Και να με ψάχνει ένας άγνωστος...

(Τους είδα, τους άκουσα, να με ψάχνουν, να φωνάζουν, να ειδοποιούν, να τηλεφωνούν, να με κυνηγούν....)

http://yiannas.pblogs.gr/2009/08/toys-eida-toys-akoysa-na-me-psahnoyn-na-fwnazoyn-na-eidopoioyn-n.html

Κι ύστερα τα ίδια πάλι... Μα τά 'χω γράψει αυτά... Κι ύστερα άγνωστοι να γυροφέρνουν το σπίτι μου...

Και πιό παλιά άλλα κι ύστερα κι άλλα κι άλλα κι άλλα κι άλλα, που δεν τά 'χω γράψει ή που δεν πρέπει ακόμη γιατί είναι κατατεθημένα στον Ανακριτή.

Και θαρώ πως όλοι αυτοί οι ηλίθιοι δεν μπορούν να καταλάβουν ένα πράγμα απλό. Πως αν εγώ είμαι τόσο αναλώσιμη γι' αυτούς που τους πληρώνουν, αύριο άλλο τόσο αναλώσιμοι μπορεί να είναι κι οι ίδιοι...

Και ξεστράτησε λίγο το βήμα μου κι αγνάντεψα τα βουνά, τη θάλασσα, το μεγάλο δέντρο, τις χαρούμενες καρακάξες και πάλι ήμουν λυπημένη...

Και προσπάθησα να οραματισθώ ένα καλύτερο Αύριο και δεν μπορούσα...

Και ξεσηκώθηκε ο Άνεμος ο φίλος μου ο αγαπημένος και φύσαγε δυνατά που μ' αγκάλιαζε και με σήκωνε και μου ψιθύριζε... Και μ' είπε πως κι η κυρά Βροχή θά 'ρθει γιά επίσκεψη και να μην λυπάμαι...

Και γέλασε σαν άτακτο παιδί καθώς χόρευε ανάμεσα στα δέντρα, τα σκέπαστρα με τα κεραμίδια και τις αυλές και μ' είπε ακόμη, πως άλλαξε πιά ο καιρός και φέτος θα κάνει χειμώνα βαρύ και θα φυσάει πολύ και θα δούμε αν αυτοί που με κυνηγάνε οι αφρόπλαστοι, έχουν τα κότσια να τρέχουνε ξοπίσω μου στις εξοχές μέσ' στο ψοφόκρυο κι αν έχουν τις δικές μου αντοχές νά 'ναι η σκιά μου, όπου και νά 'μαι και να μου κάνουνε τον κάργα...

Και πως αυτός κι η Βροχή κι η Σελήνη κι ο Κεραυνός κι ο κυρ Χιονιάς θα με προστατεύουν από τους διώκτες μου... Και γέλασα... Και είπα πως ίσως καταφέρω να επιζήσω...

Κι ύστερα λυσομανούσανε οι αστραπές κι οι βροντές κι είρθε κι η Βροχούλα επίσκεψη παρέα με τον Άνεμο...

Και τους έστειλα ένα φιλί...

(Kι όχι δεν είδα το Δελτίο Καιρού στις ειδήσεις. Την Φύση ακούω που μιλάει... 'Οπως και τα ζώα μιλάνε άλλωστε. Και με τη φωνή τους και με χίλιους άλλους τρόπους)...

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

(Mετά το κλαούνισμα... "Πρέπει να την σκοτώσουν..." είπε γιά μένα, η καλή κ. Ελένη!) (Νο2).

http://yiannas.pblogs.gr/2009/09/meta-to-klaoynisma-prepei-na-thn-skotwsoyn-eipe-gia-mena-h-kalh-.html